Borelioza Drukuj Email
     Jako oddzielna jednostka chorobowa wyodrębniona została z końcem lat siedemdziesiątych XX wieku, natomiast objawy kliniczne były opisywane jako samodzielne schorzenia już w XIX wieku. W 1910 r.Arvid Afzelius po raz pierwszy opisał wolno powiększającą się zmianę skórną, powstałą w wyniku ukłucia kleszcza i nazwał ją rumieniem wędrującym erythema migrans.

W Polsce zachorowania na boreliozę zaczęto rozpoznawać dopiero z końcem lat osiemdziesiątych. Rezerwuarem bakterii jest około 300 różnych gatunków ssaków – głównie gryzonie, jelenie, sarny, wilki ,a także konie, owce i krowy. Bakterie przenoszone są głównie ze śliną zakażonych kleszczy (każdej z jego postaci: larwy, nimfy i imago)

 

Charakterystyka krętka (bakterii spiralnej) Borrelia burgdorferi.

     Cechą charakterystyczną wyróżniającą krętki spośród innych bakterii jest ich zdolność do zmiany morfologii. Dotyczy ona zarówno budowy:

  • zewnętrznej;

  • kształtu;

  • jak i struktury chemicznej.


 

     Wykazują ogromną elastyczność w przystosowaniu swoich procesów życiowych do bardzo różnych warunków (kleszcz, gryzoń,.człowiek,.różne tkanki). Zdolność do wielokrotnej przebudowy struktury morfologicznej tej bakterii jest przyczyną trudności diagnostycznych i interpretacyjnych. W odpowiedzi na zmienione białka antygenowe powstają przeciwciała, których wykrycie jest niemożliwe z powodu braku odpowiednich testów.

     Ze względu na różne środowiska, jakie napotyka na swej drodze (kleszcz lub stałocieplny ssak i ich różne tkanki) dopasowuje swój metabolizm do zupełnie różnych substancji odżywczych, co powoduje znaczne zmiany w budowie wszystkich białek, nie tylko powierzchniowych.


 

Podczas złożonego cyklu życiowego krętek musi:

  • Rozpoznawać środowisko zewnętrzne i poruszać się w nim;

  • Przylegać i uwalniać się w różnych rodzajach tkanek;

  • Unikać strawienia w jelicie kleszcza;

  • Unikać układu odpornościowego zarówno kleszcza jak i ssaków.


 

Bakteria występuje w organizmie człowieka w trzech formach:

  • Forma spiralna (krętek) - w niekorzystnych warunkach szybko zmienia się w pozbawioną ściany komórkowej;

  • owalną formę L;

  • lub „rozpada”się, tworząc bardzo dużą ilość cyst.


 

Wrażliwość na antybiotyki.
 

Poszczególne formy mają różną wrażliwość na antybiotyki. Krętki giną pod wpływem penicylin lub cefalosporyn, formy L wrażliwe są tylko na tetracykliny lub makrolidy, natomiast cysty oporne są na wszystkie antybiotyki.

 

Borrelia żyje wewnątrzkomórkowo i z łatwością przekracza barierę krew-mózg, co stwarza dodatkowe, poważne problemy w czasie leczenia. Zwykle usadawia się w tkance łącznej (skóra,ścięgna, ściany naczyń krwionośnych, w tym mózgowych), w mięśniach i w tkance nerwowej.

Formy przetrwalnikowe – cysty często wytwarzane są przez krętki wewnątrz takich komórek jak makrofagi, limfocyty i fibroblasty i w ten sposób unikają działania antybiotyków.
 

Po ukąszeniu kleszcza bakterie gwałtownie rozprzestrzeniają się w układzie krwionośnym i już po 12 godzinach można je wykryć w centralnym układzie nerwowym, dlatego również wczesne infekcje wymagają długotrwałej terapii antybiotykami zdolnymi przeniknąć do wszystkich tkanek w odpowiednim stężeniu.

 

Obraz kliniczny czyli wiele „twarzy” boreliozy.

Borelioza jest chorobą układową, przewlekłą, charakteryzującą się różnorodnością i mnogością objawów klinicznych, które upodabniają ją do wielu innych schorzeń i utrudniają rozpoznanie.

Jeśli ukłucie kleszcza zostało niezauważone, a rumień nie wystąpił, lub również pozostał niezauważony, chorobę można podejrzewać w przypadku wystąpienia licznych objawów z różnych układów (nerwowy,mięśniowo-szkieletowy,pokarmowy, hormonalny) u człowieka poprzednio zdrowego.

 

Etapy choroby:


 

W Europie najczęściej używa się podziału klinicznego ustalonego przez Asbrink i Hovmarka, którzy wyróżniają:

  • boreliozę wczesną – stadium zakażenia ograniczonego i stadium zakażenia rozsianego;

  • boreliozę późną – stadium zakażenia przewlekłego.


 

Obraz kliniczny jest zmienny i zdarza się współistnienie różnych faz choroby u jednego pacjenta.

Okres wylęgania choroby w postaci rumienia wędrującego wynosi średnio od 3 do 30 dni.


 

Borelioza wczesna - etap zakażenia ograniczonego:

  • Erythema migrans – rumień wędrujący, pojawia się w miejscu ukłucia i stopniowo rozszerza, może mu towarzyszyć pieczenie skóry i świąd

Objawy:

  • grypopodobne (bóle mięśni, głowy i stawów);

  • zaburzenia czucia i kołatanie serca;
  • chłoniak limfocytarny skóry.


 

Borelioza wczesna - etap zakażenia rozsianego:

  • rumień wędrujący mnogi (wtórny);

  • zapalenie stawów (niesymetryczne, dotyczy głównie dużych stawów ale zajęte mogą być wszystkie stawy);

  • zapalenie mięśnia sercowego;

  • zapalenie nerwu trójdzielnego.

Objawy:

  • zapalenia lub podrażnienia opon mózgowo-rdzeniowych i nerwów obwodowych;

  • osłabienie, bóle głowy, sztywność karku;

  • przewlekłe zmęczenie;

  • zaburzenia czucia;

  • zaburzenia pamięci.


 

Borelioza późna - stadium zakażenia przewlekłego:

  • przewlekłe zanikowe zapalenie skóry powodujące powstawanie trudno gojących się owrzodzeń;

  • zmiany w układzie krążenia – zaburzenia rytmu, bloki przedsionkowo-komorowe, zapalenie osierdzia, wsierdzia i mięśnia sercowego.


 

Objawy:

  • neurologiczne – zapalenie nerwów czaszkowych (najczęściej VI i VII), zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych,paraliż twarzy, niedowłady kończyn,depresja, otępienie, bóle korzonkowe,psychozy, niedowłady;

  • bóle i obrzęki stawów z wysiękami;

  • zaburzenia widzenia;

  • sztywność stawów i kręgosłupa szyjnego;

  • bóle i kurcze mięśni;

  • bezsenność.


 

Leczenie boreliozy.


 

Ze względu na bardzo szybką zmianę formy strukturalnej Borrelii, a co za tym idzie zmiany wrażliwości na leki, terapia jest długotrwała i uciążliwa dla pacjenta.


 

Wczesne stadia choroby powinny być leczone tetracyklinami lub β-laktamami( amoksycylina) w dużych dawkach przez okres 4 do 6 tygodni

Późne stadia boreliozy wymagają wielomiesięcznego podawania antybiotyków (nawet ponad rok).

     W przypadku neuroboreliozy leczenie musi polegać na dożylnym podawaniu cefalosporyn III generacji (ceftriakson dobrze penetruje do układu nerwowego) przez około 2 miesiące, a potem przez kilka następnych miesięcy powinno się kontynuować leczenie doustnie np. tetracyklinami

     Dotychczas nie znaleziono jeszcze antybiotyku w pełni skutecznego w leczeniu boreliozy, który zapobiegałby częstym nawrotom choroby w jej późnym stadium, czyli nie rozpoznanej we właściwym momencie lub po prostu źle leczonej.

Elżbieta Staszków
Kierownik Laboratorium Wirusologii
Wrowadzono: 13.05.2009
Aktualizowano: 13.05.2009

 
 
  Design by handy shop & vista forum