|
Jako oddzielna jednostka chorobowa wyodrębniona została z końcem lat siedemdziesiątych XX wieku, natomiast objawy kliniczne były opisywane jako samodzielne schorzenia już w XIX wieku. W 1910 r.Arvid Afzelius po raz pierwszy opisał wolno powiększającą się zmianę skórną, powstałą w wyniku ukłucia kleszcza i nazwał ją rumieniem wędrującym erythema migrans.
W Polsce zachorowania na boreliozę zaczęto rozpoznawać dopiero z końcem lat osiemdziesiątych. Rezerwuarem bakterii jest około 300 różnych gatunków ssaków – głównie gryzonie, jelenie, sarny, wilki ,a także konie, owce i krowy. Bakterie przenoszone są głównie ze śliną zakażonych kleszczy (każdej z jego postaci: larwy, nimfy i imago)
Charakterystyka krętka (bakterii spiralnej) Borrelia burgdorferi.
Cechą charakterystyczną wyróżniającą krętki spośród innych bakterii jest ich zdolność do zmiany morfologii. Dotyczy ona zarówno budowy:
Wykazują ogromną elastyczność w przystosowaniu swoich procesów życiowych do bardzo różnych warunków (kleszcz, gryzoń,.człowiek,.różne tkanki). Zdolność do wielokrotnej przebudowy struktury morfologicznej tej bakterii jest przyczyną trudności diagnostycznych i interpretacyjnych. W odpowiedzi na zmienione białka antygenowe powstają przeciwciała, których wykrycie jest niemożliwe z powodu braku odpowiednich testów.
Ze względu na różne środowiska, jakie napotyka na swej drodze (kleszcz lub stałocieplny ssak i ich różne tkanki) dopasowuje swój metabolizm do zupełnie różnych substancji odżywczych, co powoduje znaczne zmiany w budowie wszystkich białek, nie tylko powierzchniowych.
Podczas złożonego cyklu życiowego krętek musi:
-
Rozpoznawać środowisko zewnętrzne i poruszać się w nim;
-
Przylegać i uwalniać się w różnych rodzajach tkanek;
-
Unikać strawienia w jelicie kleszcza;
-
Unikać układu odpornościowego zarówno kleszcza jak i ssaków.
Bakteria występuje w organizmie człowieka w trzech formach:
-
Forma spiralna (krętek) - w niekorzystnych warunkach szybko zmienia się w pozbawioną ściany komórkowej;
-
owalną formę L;
-
lub „rozpada”się, tworząc bardzo dużą ilość cyst.
Wrażliwość na antybiotyki.
Poszczególne formy mają różną wrażliwość na antybiotyki. Krętki giną pod wpływem penicylin lub cefalosporyn, formy L wrażliwe są tylko na tetracykliny lub makrolidy, natomiast cysty oporne są na wszystkie antybiotyki.
Borrelia żyje wewnątrzkomórkowo i z łatwością przekracza barierę krew-mózg, co stwarza dodatkowe, poważne problemy w czasie leczenia. Zwykle usadawia się w tkance łącznej (skóra,ścięgna, ściany naczyń krwionośnych, w tym mózgowych), w mięśniach i w tkance nerwowej.
Formy przetrwalnikowe – cysty często wytwarzane są przez krętki wewnątrz takich komórek jak makrofagi, limfocyty i fibroblasty i w ten sposób unikają działania antybiotyków.
Po ukąszeniu kleszcza bakterie gwałtownie rozprzestrzeniają się w układzie krwionośnym i już po 12 godzinach można je wykryć w centralnym układzie nerwowym, dlatego również wczesne infekcje wymagają długotrwałej terapii antybiotykami zdolnymi przeniknąć do wszystkich tkanek w odpowiednim stężeniu.
Obraz kliniczny czyli wiele „twarzy” boreliozy.
Borelioza jest chorobą układową, przewlekłą, charakteryzującą się różnorodnością i mnogością objawów klinicznych, które upodabniają ją do wielu innych schorzeń i utrudniają rozpoznanie.
Jeśli ukłucie kleszcza zostało niezauważone, a rumień nie wystąpił, lub również pozostał niezauważony, chorobę można podejrzewać w przypadku wystąpienia licznych objawów z różnych układów (nerwowy,mięśniowo-szkieletowy,pokarmowy, hormonalny) u człowieka poprzednio zdrowego.
Etapy choroby:
W Europie najczęściej używa się podziału klinicznego ustalonego przez Asbrink i Hovmarka, którzy wyróżniają:
Obraz kliniczny jest zmienny i zdarza się współistnienie różnych faz choroby u jednego pacjenta.
Okres wylęgania choroby w postaci rumienia wędrującego wynosi średnio od 3 do 30 dni.
Borelioza wczesna - etap zakażenia ograniczonego:
Objawy:
Borelioza wczesna - etap zakażenia rozsianego:
-
rumień wędrujący mnogi (wtórny);
-
zapalenie stawów (niesymetryczne, dotyczy głównie dużych stawów ale zajęte mogą być wszystkie stawy);
-
zapalenie mięśnia sercowego;
-
zapalenie nerwu trójdzielnego.
Objawy:
Borelioza późna - stadium zakażenia przewlekłego:
-
przewlekłe zanikowe zapalenie skóry powodujące powstawanie trudno gojących się owrzodzeń;
-
zmiany w układzie krążenia – zaburzenia rytmu, bloki przedsionkowo-komorowe, zapalenie osierdzia, wsierdzia i mięśnia sercowego.
Objawy:
-
neurologiczne – zapalenie nerwów czaszkowych (najczęściej VI i VII), zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych,paraliż twarzy, niedowłady kończyn,depresja, otępienie, bóle korzonkowe,psychozy, niedowłady;
-
bóle i obrzęki stawów z wysiękami;
-
zaburzenia widzenia;
-
sztywność stawów i kręgosłupa szyjnego;
-
bóle i kurcze mięśni;
-
bezsenność.
Leczenie boreliozy.
Ze względu na bardzo szybką zmianę formy strukturalnej Borrelii, a co za tym idzie zmiany wrażliwości na leki, terapia jest długotrwała i uciążliwa dla pacjenta.
Wczesne stadia choroby powinny być leczone tetracyklinami lub β-laktamami( amoksycylina) w dużych dawkach przez okres 4 do 6 tygodni
Późne stadia boreliozy wymagają wielomiesięcznego podawania antybiotyków (nawet ponad rok).
W przypadku neuroboreliozy leczenie musi polegać na dożylnym podawaniu cefalosporyn III generacji (ceftriakson dobrze penetruje do układu nerwowego) przez około 2 miesiące, a potem przez kilka następnych miesięcy powinno się kontynuować leczenie doustnie np. tetracyklinami
Dotychczas nie znaleziono jeszcze antybiotyku w pełni skutecznego w leczeniu boreliozy, który zapobiegałby częstym nawrotom choroby w jej późnym stadium, czyli nie rozpoznanej we właściwym momencie lub po prostu źle leczonej.
Elżbieta Staszków
Kierownik Laboratorium Wirusologii
Wrowadzono: 13.05.2009
Aktualizowano: 13.05.2009 |