Szczepienia

W Polsce szczepienia ochronne są realizowane zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych (tzw. kalendarzem szczepień), który co roku jest aktualizowany. Zakres i organizacja szczepień w Polsce jest oparta na następujących podstawach prawnych:
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz.U. 2016 poz. 1866 z późn. zm.),
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 849 z późn. zm.),
Komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 stycznia 2017 r. w sprawie Programu Szczepień Ochronnych na rok 2017, ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Ministra Zdrowia (Dz. U. z 2017 r. poz. 1)  i udostępniony na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego, pod adresem:

http://gis.gov.pl/zdrowie/szczepienia-ochronne

W Komunikacie tym określone zostały zasady i zakres wykonywanych szczepień ochronnych. Komunikat ten zawiera informacje dotyczące szczepień bezpłatnych (obowiązkowych) realizowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego oraz szczepień odpłatnych (tzw. zalecanych)– nierefundowanych z budżetu państwa.

Schemat szczepień

 schemat szczepień - obrazek

 


Szczepienia.info

Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny informuje, że od początku września działa nowa strona internetowa: www.szczepienia.info.

Celem jest przekazywanie bezstronnych, obiektywnych informacji na temat szczepionek i szczepień. Portal należy do sieci Vaccine Safety Net (VSN) i posiada akredytację WHO jako platforma wiedzy na temat szczepień dla rodziców i osób zainteresowanych tą tematyką. Informacje na portalu są przygotowywane przez ekspertów NIZP-PZH oraz współpracujących lekarzy wakcynologów, w oparciu o aktualne fakty naukowe.

link do strony Szczepienia.info: http://szczepienia.pzh.gov.pl/ 

Ponadto Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny zaprasza również do polubienia profilu na Facebooku www.facebook.com/Szczepienia.info oraz aktywny udział w dyskusjach w tym kanale.

 

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Szczepienia.info została wyłączona

Specjalistyczne poradnie dot. szczepień w woj. małopolskim

Wykaz podmiotów leczniczych, w których udzielane są konsultacje specjalistyczne z zakresu szczepień ochronnych:

Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy im. Św. Ludwika
Poradnia Chorób Zakaźnych – Szczepień
31-503 Kraków
ul. Strzelecka 2 A
tel.: 12 619 86 00

Krakowski Szpital Specjalistyczny im. Jana Pawła II
Wojewódzka Poradnia Szczepień Ochronnych
31-202 Kraków
ul. Prądnicka 80
tel.: 12 614 35 15

Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie
Poradnia dla Dzieci z Grup Wysokiego Ryzyka
ul. Wielicka 265
30-663 Kraków
tel.: 12 658 20 11 wew. 1709

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Specjalistyczne poradnie dot. szczepień w woj. małopolskim została wyłączona

Komiks – SZCZEPIENIA DZIAŁAJĄ – stopSTOPNOP.pl

Zapraszamy do zapoznania się z komiksem, opracowanym przez grupę STOPstopnop.pl, na podstawie oryginału dostępnego na serwisie medicum.com, pod linkiem: https://medium.com/the-nib/vaccines-work-here-are-the-facts-5de3d0f9ffd0.

Znajdziecie tam informacje na temat szczepień ochronnych i uzasadnienia dla ich powszechnego stosowania. Mamy nadzieję, że ciekawy sposób zaprezentowania informacji o szczepieniach ochronnych pozwoli zapoznać się z najciekawszymi faktami.

Aby przeczytać komiks, kliknij w obrazek lub pobierz załącznik do artykułu.

Elżbieta Kuras
Dział Zdrowia Publicznego i Promocji Zdrowia
Data wprowadzenia: 27 stycznia 2015
Data ostatniej aktualizacji: 27 stycznia 2015

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Komiks – SZCZEPIENIA DZIAŁAJĄ – stopSTOPNOP.pl została wyłączona

Aktualny wykaz placówek wykonujących szczepienia p/wściekliźnie w woj. małopolskim

 

PLACÓWKA

NR TEL.

Szpital Specjalistyczny im. S. Żeromskiego

SPZOZ w Krakowie

Poradnia Chorób Zakaźnych

Kraków ul. Na Skarpie 67

 

12 644 01 44

12 622 97 00

Szpital Uniwersytecki

Poradnia Chorób Zakaźnych

Kraków ul. Śniadeckich 5

 

12 424 73 55

Krakowski Szpital Specjalistyczny

Oddział Neuroinfekcji i Neurologii Dziecięcej

Kraków ul. Prądnicka 80

 

12 614 20 13

Punkt Konsultacyjny Szczepień Przeciw Wściekliźnie

Przychodnia Wielospecjalistyczna

NZOZ Nowy Szpital w Olkuszu

Olkusz ul. 1000-Lecia 13

32 758 12 00

ZOZ Poradnia Chorób Zakaźnych

Oświęcim ul. Wysokie Brzegi 4

33 84 48 200

Szpital Powiatowy im. J. Pawła II w Wadowicach

Oddział Obserwacyjno – Zakaźny

Wadowice ul. Karmelicka 12

33 872 12 00

SPZOZ Myślenice

Przychodnia Specjalistyczna w Myślenicach

Punkt Szczepień

Myślenice ul. Szpitalna 2

12 273 03 02

SP ZOZ Proszowice

Poradnia Chorób Zakaźnych

Proszowice ul. Kopernika 13

12 386 51 05

Szpital Specjalistyczny im. H. Klimontowicza w Gorlicach

Poradnia Chorób Zakaźnych dla Dorosłych i Dzieci

Gorlice ul. Węgierska 21

 

18 35 53 306

ZOZ Dąbrowa Tarnowska

Oddział Obserwacyjno – Zakaźny

Dąbrowa Tarnowska ul. Szpitalna 1

 

14 64 43 288

Szpital Specjalistyczny im. E. Szczeklika w Tarnowie

Punkt Konsultacyjny d/szczepień p/wściekliźnie

Tarnów ul Szpitalna 13

14 63 10 316

Szpital Specjalistyczny im. J. Śniadeckiego

Oddział Chorób Zakaźnych w Nowym Sączu

Wielogłowy Dąbrowa 1

18 443 21 23

ZOZ Sucha Beskidzka

Szpital im. Ks. Stanisława Czartoryskiego

Oddział Obserwacyjno – Zakaźny

Maków Podhalański ul. Kasztanowa 17

33 877 10 01

 

 

 

Barbara Mrozowska
Dział Nadzoru Sanitarnego, Oddział Nadzoru Epidemiologii

 

 

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Aktualny wykaz placówek wykonujących szczepienia p/wściekliźnie w woj. małopolskim została wyłączona

Zalecenia w sprawie szczepień p/grypie

WHO wraz z Komitetem Doradczym ds. Szczepień Ochronnych corocznie wydaje zalecenia dotyczące wskazań do użycia szczepionek przeciw grypie.

I. Zalecenia kliniczne – WHO zaleca zaszczepienie się wszystkim osobom od 6 miesiąca życia. Wskazuje ponadto na grupy dużego ryzyka, narażone na wystąpienie powikłań pogrypowych. Są to m.in. dzieci, kobiety w ciąży, osoby z niedoborami odporności, po przeszczepieniach narządów, przewlekle chorzy, osoby powyżej 50 roku życia, a także osoby otyłe o indeksie BMI > 40.

II. Wskazania epidemiologiczne do zaszczepienia obejmują głównie pracowników sektora zdrowotnego, członków rodzin osób występujących w grupie zwiększonego ryzyka oraz pracowników służb publicznych.

Osoby, które mogą przenosić grypę na inne z grup dużego ryzyka oraz osoby zdrowe mogące stanowić pośrednie źródło zakażenia dla grupy dużego ryzyka. W tym celu zaleca się także szczepienie:

  • wszystkich pracowników medycznych – lekarzy, pielęgniarek i pozostałego personelu szpitali i ośrodków lecznictwa otwartego, pogotowia ratunkowego
  • pracowników domów spokojnej starości oraz zakładów opieki zdrowotnej, którzy kontaktują się z pensjonariuszami lub chorymi (w tym także dziećmi), zapewniających opiekę domową pacjentom z grup wysokiego ryzyka
  • członków rodzin osób należących do grup wysokiego ryzyka (osoby w wieku 65 lat i więcej, po przeszczepach, osoby z AIDS i dzieci poniżej 2. r. ż.)
  • domowych opiekunek dzieci będących w wieku 0-59 m. ż.
  • pracowników służb publicznych, np. konduktorów, kasjerów, policjantów, wojsko, nauczycieli, przedszkolanki, dziennikarzy, pracowników budowlanych, ekspedientów itp.
  • anafilaktyczna nadwrażliwość na białko jaja kurzego lub antybiotyki aminoglikozydowe używane w procesie produkcji lub inne składniki szczepionki
  • ostre choroby gorączkowe
  • zespół Guillain-Barre stwierdzony w okresie 6 tygodni po poprzednim szczepieniu przeciwko grypie

EPIDEMIOLOGIA

Epidemie grypy występują co sezon, jednak dostępne dane epidemiologiczne uzależnione są od sprawności funkcjonowania nadzoru epidemiologicznego, tj. zgłaszalności przypadków zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę przez lekarzy.

Informacja na temat izolowanych w danym kraju szczepów wirusa grypy ma znaczenie nie tylko dla ustalenia składu szczepionki przeciwko grypie na kolejny sezon epidemiczny, ale także służy przekonaniu oponentów szczepień przeciwko grypie, że skład antygenowy szczepionki jest dobrany właściwie, tj. pokrywa się ze szczepami faktycznie krążącymi i wywołującymi zachorowania na danym terenie.

Warto zwrócić uwagę na fakt, że grupą, w której regularnie odnotowuje się najwięcej zakażeń i zachorowań na grypę oraz zakażenia grypopodobne są dzieci (25-55% w zależności od sezonu epidemicznego).

Dlatego też Światowa Organizacja Zdrowia oraz Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca szczepienia przeciwko grypie małych dzieci już od 6 m. ż. ze względu na to, iż liczba hospitalizacji dzieci w tym wieku jest większa niż osób po 65 r.

SYTUACJA EPIDEMIOLOGICZNA W MAŁOPOLSCE

Na przestrzeni ostatnich lat rocznie notowano w woj. małopolskim od kilku tysięcy do kilkuset tysięcy zachorowań na ostre infekcje dróg oddechowych. W 2016 r. zgłoszono łącznie 425 674 zachorowania na ostre infekcje dróg oddechowych (2015 r. – 396 385, 2014 r. – 355 207, 2013 r. – 370 656, 2012 r. – 206 197, 2011 r. – 141 513).

Wykres 1.Grypa i infekcje grypopodobne w województwie małopolskim w latach 2000–2016grypa maloposka

W 2016 r. współczynnik zapadalności był wyższy w stosunku do 2015 r. (odpowiednio 12 607,6/100 tys. oraz 11 759,7/100 tys.). Najwięcej chorych zgłosiło się do lekarzy w marcu (77 982 osób). Szczyt zachorowań przypadł na drugi tydzień marca, kiedy zanotowano 23 053 chorych. Wzrost ogólnej liczby zgłaszanych w ostatnich latach zachorowań związany był przede wszystkim z poprawą zgłaszania i raportowania.

Wykres 2. Grypa i infekcje grypopodobne w województwie małopolskim w latach 2012–2016grypa maloposka 2

W ogólnej liczbie zachorowań zgłoszonych w ciągu 2016 r. w województwie małopolskim 46,6% przypadków dotyczyło dzieci do lat 14 (2015 r.– 45,5%, 2014 r. – 50,3%, 2013 r. – 45,2%). Hospitalizacji z powodu ciężkiego przebiegu choroby lub powikłań wymagało 2 126 osób, co stanowiło 0,5% (2015 r. – 0,4%, 2014 r. – 0,3%, 2013 r. – 0,3%). Główną przyczyną skierowania do szpitala były objawy ze strony układu oddechowego – 1422 przypadki (69%).

Wśród zgłoszonych przypadków infekcji dróg oddechowych były 374 przypadki potwierdzonej grypy (co stanowiło 0,09% zgłoszonych zachorowań na ostre infekcje dróg oddechowych). W ciągu roku zgłoszono 13 zgonów oraz 1 podejrzenie zgonu z powodu grypy.

Od 2004 roku Inspekcja Sanitarna województwa małopolskiego bierze udział
w realizacji epidemiologiczno-wirusologicznego nadzoru nad grypą opartego na systemie Sentinel, będącego uzupełnieniem rutynowego nadzoru nad grypą. Celem tego typu nadzoru jest ocena częstości występowania grypy w danej populacji oraz określenie typów wirusów odpowiedzialnych za zachorowania. W tym zakresie Inspekcja Sanitarna współpracuje z wybranymi lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej oraz z Krajowym Ośrodkiem ds. Grypy w Narodowym Instytucie Zdrowia Publicznego – PZH.

Dane liczbowe o zachorowaniach na grypę i infekcje grypopodobne należy traktować jako znacznie niedoszacowane. Ich mała wiarygodność wynika nie tylko z faktu niewywiązywania się lekarzy z obowiązku zgłaszania zachorowań do Inspekcji Sanitarnej, ale również z powodu rezygnacji przez wielu chorych z wizyty u  lekarza.

Brak ustawowego obowiązku zgłaszania do Inspekcji Sanitarnej zapaleń płuc dodatkowo utrudnia właściwą ocenę sytuacji epidemiologicznej grypy i jej skutków.

Wzmocnienie nadzoru nad grypą i infekcjami grypopodobnymi pozostaje nadal sprawą priorytetową. Tylko właściwie zaplanowane badanie epidemiologiczno-wirusologiczne pozwoliłoby ocenić faktyczne rozpowszechnienie grypy w populacji, określić krążące typy wirusów oraz wykryć pojawiające się ich nowe odmiany.


Grypa

Grypa jest jedną z najczęściej występujących wirusowych chorób zakaźnych i istotną przyczyną zachorowań oraz zgonów w wielu regionach świata, także w Polsce. Według szacunków World Health Organization (WHO) co roku na grypę i zakażenia wirusami grypopodobnymi choruje od 330 mln do 1,575 mld ludzi, 3-5 mln osób cierpi z powodu jej ostrych objawów, umiera od 500 tys. do miliona osób.

Grypa od zawsze towarzyszyła człowiekowi. Jej cechami charakterystycznymi są: duża zakaźność, mutacja wirusa, częste poważne komplikacje pogrypowe.

W XX wieku przez świat przeszły 3 pandemie grypy. Najgroźniejsza w swoich skutkach była pandemia zwana „hiszpanką” z lat 1918-1919, wywołana przez wirus podtypu A(H1N1), podczas której zmarło około 100 mln osób. 

Następna pandemia, tzw. pandemia azjatycka, w roku 1957 spowodowana była przez wirus podtypu A(H2N2). W jej wyniku zmarło około 1 mln osób. Tak niewielka liczba zgonów nie dziwi ze względu na fakt, że osoby, które przeżyły „hiszpankę” chętnie korzystały ze szczepień przeciwko grypie, choć ówczesne szczepionki nie były tak doskonałe jak obecne.

Trzecia pandemia w historii to rok 1968 i tzw. pandemia „ery Hongkongu”, wywołana przez wirus grypy podtypu A(H3N2), która spowodowała około 700 000 zgonów.
W samej tylko Polsce w 1971 r. pandemia ta była przyczyną 5 940 zgonów. Od tej pory w populacji krążą wszystkie możliwe typy wirusa grypy, tj. A(H1N1), A(H3N2), B oraz w mniejszym stopniu A(H2N2).

Należy też wspomnieć, że niektórzy uczeni mówią również o czwartej pandemii grypy, tzw. pandemii rosyjskiej z 1977 r., wywołanej wirusem grypy A(H1N1).

Obecnie świat stoi przed realna groźbą wybuchu kolejnej pandemii grypy. Świadczą o tym regularnie odnotowywane, począwszy od 1997 r., zakażenia ludzi wysoce patogennymi wirusami grypy, które dotąd występowały tylko i wyłącznie u ptaków, takimi jak A(H5N1), czy A(H7N7). Przypadki takie miały miejsce w 1997 r. i następnie w latach 2003-2007. Zakażenia te spowodowały od 1997 r. do 6 czerwca 2007 r. łącznie 199 zgonów w rożnych krajach świata. Warta wspomnienia jest również pandemia tzw. „świńskiej grypy” A(H1N1)v, którą odnotowano w 2009r. Ponadto, odnotowuje się także zakażenia ludzi szczepami pochodzenia zwierzęcego o małej patogenności, jak A(H7N2), A(H9N2), czy A(H7N3). W związku z tym światowa Organizacja Zdrowia już w 1999 r. poleciła wszystkim krajom przygotowanie krajowych planów na wypadek wystąpienia pandemii grypy i powołanie krajowych komitetów ds. pandemii grypy.

Szacuje się, że kolejna pandemia grypy może spowodować nawet do 100 mln zgonów, a wirus pandemiczny rozprzestrzeni się na obszar całego świata nawet w ciągu 3 miesięcy.

 

OBJAWY KLINICZNE

Opis kliniczny

  • obraz kliniczny odpowiadający grypie, np. nagłe wystąpienie choroby, kaszel, gorączka, ból głowy

Rozpoznanie laboratoryjne (kryteria)

  • wykrycie w pobranym materiale od pacjenta antygenu wirusa grypy lub RNA specyficznego dla wirusa grypy
  • wyizolowanie wirusa grypy
  • stwierdzenie odpowiedzi immunologicznej w postaci przeciwciał swoistych dla wirusa grypy A lub B

Klasyfikacja przypadków

  • przypadek podejrzany: obraz kliniczny odpowiadający grypie powiązany epidemiologicznie
  • przypadek prawdopodobny: nie dotyczy
  • przypadek potwierdzony: obraz kliniczny potwierdzony laboratoryjnie

Po okresie inkubacji pojawiają się:

  • objawy ogólne- złe samopoczucie (uczucie ogólnego rozbicia), dreszcze, przeczulica skóry, ciepłota ciała powyżej 37,8°C
  • objawy ze strony układu oddechowego- surowicza wydzielina z nosa, ból gardła, chrypka, bóle w klatce piersiowej, suchy „szczekający” kaszel prowokujący wymioty
  • objawy ze strony innych układów- ból głowy, brak łaknienia, bole mięśniowe, zawroty głowy, biegunka, bóle brzucha, nudności i wymioty, senność lub ospałość (występuje u około 50% dzieci poniżej 4 roku życia, lecz tylko u 10% dzieci w wieku między 5 a 14 rokiem życia).

Objawy żołądkowo-jelitowe, głównie nudności i wymioty występują z mniejszą częstotliwością u dorosłych, natomiast są bardzo częste u dzieci.

Kliniczny przebieg choroby wywołanej wirusem grypy zależy od właściwości wirusa, wieku pacjenta, statusu immunologicznego, palenia tytoniu, współistnienia chorób (np. serca i płuc), wydolności nerek, immunosupresji, ciąży, stanu odżywienia itp. Powikłania pogrypowe niejednokrotnie uwidaczniają się dopiero po pewnym czasie od przebytej infekcji.

Jak odróżnić grypę od przeziębienia?

OBJAWY

PRZEZIĘBIENIE

GRYPA

Gorączka

rzadko

wysoka

Ból głowy

rzadko

często

Bóle mięśniowo-stawowe

rzadko, łagodne

często, b. dokuczliwe

Zmęczenie i osłabienie

łagodne

często długotrwałe

Krańcowe wyczerpanie

nigdy

często

Katar

często

często o małym nasileniu

Kaszel

łagodny

łagodny, często towarzyszy ból gardła

 

Leczenie niepowikłanych przypadków grypy

Leczenie objawowe grypy ma na celu złagodzenie przykrych objawów towarzyszących stanowi zapalnemu dróg oddechowych, a przede wszystkim bólu
i gorączki, ale także obturacji wynikłej z obrzęku śluzówki i zalegania gęstej wydzieliny.

Największe znaczenie w leczeniu objawowym ma odpowiednia pielęgnacja chorego.

  • zastosowanie mają zabiegi pielęgnacyjne polegające na zmniejszeniu obrzęku

i przekrwienia, a więc:

  • ekspozycja na wilgotne, chłodne powietrze
  • leki przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe (u dzieci i młodzieży do 18 rż. nie należy podawać kwasu acetylosalicylowego ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu Reye’a) oraz leki obkurczające naczynia, zmniejszające wydzielanie i łagodzące kaszel
  • zapewnienie dostatecznego nawodnienia organizmu
  • stosowanie leków mukolitycznych i mukokinetycznych, a także wykrztuśnych
  • odpoczynek z dużą ilością snu i maksymalnym ograniczeniem aktywności fizycznej
  • lekkostrawna dieta
  • stosowanie preparatów witaminowych – głównie witaminę C i E, a także rutynę i preparaty wapnia, które zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych.

Ścisłej obserwacji wymagają jednak

  • małe dzieci, u których układ odpornościowy do 12. roku życia jest jeszcze niedojrzały
  • osoby w wieku podeszłym

Leki przeciwwirusowe według aktualnych wskazań.

POWIKŁANIA

Skutki powikłań pogrypowych występują niejednokrotnie już po paru dniach lub paru tygodniach od zakażenia i rejestrowane są w trakcie sezonu epidemicznego lub bezpośrednio po sezonie. Stwierdzono, iż wszystkie ludzkie wirusy grypy mogą być odpowiedzialne za wymienione poniżej powikłania pogrypowe.

Najczęściej rozpoznawane są powikłania pogrypowe ze strony układu oddechowego jako:

  • grypowe zapalenie płuc i oskrzeli,
  • zapalenie oskrzelików u niemowląt i u dzieci,
  • wtórne bakteryjne zapalenie płuc
  • zaostrzenia przebiegu astmy,
  • zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Powikłania ze strony innych układów:

  • odrzucenie przeszczepionego narządu !!!
  • zapalenie ucha środkowego,
  • zapalenie mięśnia serca i osierdzia,
  • zespół wstrząsu toksycznego,
  • zapalenie mięśni i mioglobinuria, mogąca prowadzić do niewydolności nerek,
  • pogrypowe kłębuszkowe zapalenie nerek, nasilenie objawów przewlekłej niewydolności nerek.

Powikłania neurologiczne:

  • nasilenie częstości napadów padaczkowych, choroby naczyniowe mózgu
  • toksyczna encefalopatia, poinfekcyjne zapalenie mózgu i opon mózgowych,
  • zwiększenie liczby przypadków choroby Parkinsona,
  • zespół Reye’a,
  • wylewy podpajęczynówkowe
  • śpiączkowe zapalenie mózgu

 

Powikłania psychiatryczne:

  • ostre psychozy, niektóre ze słuchowymi lub wzrokowymi halucynacjami,
  • schizofrenia

U dzieci obserwuje się ponadto powikłania pogrypowe, takie jak:

  • dysfunkcja receptora słuchowego, częściowa utrata słuchu, a nawet głuchota,
  • zaostrzenie przebiegu astmy i mukowiscydozy,
  • bóle brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, biegunka, wymioty, niejednokrotnie imitujące zapalenie wyrostka robaczkowego,
  • bóle mięśniowe, zapalenie mięśni,
  • powikłania neurologiczne, w tym zespół Guillain-Barré, poprzeczne zapalenie rdzenia, zapalenie mózgu i opon mózgowych.

Do 31.01.2013 r. w Polsce z powodu powikłań pogrypowych zarejestrowano 97 zgonów osób w różnym przedziale wieku.

SKUTECZNOŚĆ SZCZEPIEŃ

Ograniczenie zachorowań na grypę można osiągnąć przez: profilaktykę, czyli przede wszystkim szczepienia. Profilaktyka zdrowotna prowadzona z zastosowaniem szczepień ochronnych jest zatem głównym narzędziem pozwalającym na minimalizację negatywnych skutków wywołanych przez tę chorobę.

Wg WHO szczepionki przeciw grypie oferują ochronę rzędu 70-90% w przypadku optymalnego dopasowania do szczepów wirusów krążących w populacji zdrowych dorosłych. Dzięki szczepieniom u osób starszych można zredukować liczbę hospitalizacji z powodu grypy o 25-39% oraz śmiertelność podczas sezonów epidemicznych grypy o 39-75%. Przegląd badań naukowych wskazuje, że u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 16 lat przeciętna skuteczność szczepionek wynosi 65%, a u dzieci poniżej 18 roku życia – 59%.

Szczepienia przeciwko grypie stają się coraz bardziej istotnym aspektem programów zdrowia publicznego w krajach rozwiniętych i szybko rozwijających się.

Sezon szczepień zaczyna się we wrześniu oraz październiku i trwa do okresu wiosennego. Szczepienie sezonowe jest jednorazowe, a działanie leku chroni organizm przez cały rok.

POWIKŁANIA POSZCZEPIENNE

Skład corocznie wybieranych szczepionek dostosowywany jest do podtypu wirusa, który aktualnie panuje w danym kraju w trakcie sezonu grypowego. W związku z procesem szczepień niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie ryzyka oraz powikłań, mogących pojawić się po szczepieniu.

Powikłania, które mogą wystąpić po szczepieniu to m.in. pojawienie się złego samopoczucia, wzrost temperatury ciała, poczucie rozbicia, a także zaczerwienienie z możliwym naciekiem zapalnym w miejscu podania szczepionki przeciwgrypowej. Inną kategorią powikłań są reakcje alergiczne związane z uczuleniem osoby zaszczepionej na poszczególne składniki szczepionki. Mogą do nich należeć obrzęki obejmujące twarz, kończyny i okolice stawów, napady astmy oskrzelowej, a także wstrząs anafilaktyczny. Rzadkim (1-2 zachorowania na 100 tys. osób w skali roku), jednakże możliwym powikłaniem, jest choroba neurologiczna, zespół Guillaina-Barrégo, charakteryzujący się niedowładem kończyn dolnych, mięśni twarzy, a także bólami stóp. U większości chorych objawy ustępują całkowicie po kilku tygodniach. Stwierdzono ponadto, że ryzyko wystąpienia tej choroby było prawie 10 razy większe po zachorowaniu na grypę niż po szczepieniu przeciwko grypie sezonowej.

W związku z możliwymi powikłaniami, przed zaszczepieniem konieczna jest kwalifikacja zezwalająca na takie działanie, przeprowadzana przez lekarza pierwszego kontaktu. Należy zwrócić uwagę na miejsce zaszczepienia, by móc szybko zareagować w razie wystąpienia reakcji alergicznej. W ostatnich latach nastąpił znaczny postęp wiedzy w dziedzinie wakcynologii, który przejawia się wprowadzaniem skuteczniejszych i bezpieczniejszych preparatów szczepionkowych. Bilans ryzyka działań niepożądanych i korzyści zdecydowanie przemawia więc za zaleceniem szczepień przeciwko grypie.

Szczepionka niepodana jest w 100% nieskuteczna!

DIAGNOSTYKA

Pobrany materiał do badania:

  • wymaz z nosa, nosogardzieli
  • popłuczyny z gardła
  • aspirat odessany z nosowej części gardła
  • popłuczyny oskrzelowe
  • płyn mózgowo- rdzeniowy
  • wysięk z ucha środkowego
  • materiał biopsyjny

Podstawowe metody diagnostyki

  • izolacja na zarodkach jaja kurzego
  • izolacja MDCK – wynik po 4-5 dniach
  • immunofluorescencja – wynik po około 2 h
  • RT-PCR –  wynik około 8 godzin (Real Time- wynik około 1 godziny)

KOSZTY PONOSZONE W ZWIĄZKU Z ZACHOROWANIEM NA GRYPĘ

Koszty bezpośrednie:

  • wizyty lekarskie
  • zakup leków
  • leczenie powikłań grypy
  • hospitalizacje

Koszty pośrednie:

  • absencja w pracy
  • zgon lub niezdolność do pracy z powodu powikłań
  • spadek wydajności pracy

Koszty bezpośrednie leczenia grypy w roku bez epidemii wynoszą od 43,5 mln natomiast w roku z epidemią mogą sięgnąć  730 mln PLN rocznie. (na podstawie opracowania: Grypa i jej koszty. Wstępne studium w projekcie dotyczącym wypracowania rozwiązania na poziomie narodowym umożliwiającego istotne zwiększenie wyszczepialności przeciw grypie sezonowej w Polsce http://www.npzg.pl/) 75% kosztów w roku z epidemią wiąże się z poważnymi powikłaniami pogrypowymi.

 

 

Bibliografia:

  1. Brydak L. Znaczenie zakażeń wirusem grypy w populacji polskiej.Int. Rev. Allergol. Clin. Immunol. Family Med., 2013; Vol. 19, No. 1
  2. Brydak L., Romanowska M., Radzikowski A. Steciwko A., Polskie Standardy profilaktyki i leczenia grypy. Rekomenduje Krakowy Ośrodek ds. Grypy, PZH Polskie Towarzystwo Medycyny Rodzinnej Wydanie III uaktualnione i rozszerzone. Warszawa 2007
  3. Van Essen GA, Palache AM, Forleo E, Fedson DS. Influenza vaccination in 2000: recommendations and vaccine use in 50 developed and rapidly developing countries. Vaccine. 2003 May 1;21(16):1780-5
  4. Jefferson T., Smith S., Demicheli A., Harnden A., Rivetti C. Assessment of the efficacy and effectiveness of influenza vaccines in healthy children: systematic review. The Lancet, 2005; 365: 773-780.
  5. Zalicki Ł., Koszty grypy w Polsce, Bilans kosztów i korzyści szczepień. Warszawa 16 kwietnia 2013r.
  6. Narodowy Program Zwalczania Grypy – Raport Styczeń 2013r.

 

Opracowała: mgr Magdalena Wszołek

Aktualizacja:12.09.2017

dr n. med. Ewa Wiercińska

Aktualizacja: 12.09.2017 r.

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Zalecenia w sprawie szczepień p/grypie została wyłączona

Czy warto się szczepić?

Szczepienia ochronne stanowią jedną z najskuteczniejszych metod zapobiegania chorobom zakaźnym. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że nie wszystkie osoby mogą korzystać z tej metody profilaktyki, wskutek istnienia przeciwwskazań medycznych, uniemożliwiającym poddanie się szczepieniu ochronnemu. Dotyczy to m.in. osób chorych na nowotwory oraz inne choroby przebiegające z obniżeniem odporności. Ponadto nieliczne osoby, pomimo zastosowanego szczepienia, nie wytwarzają odporności poszczepiennej. W tej sytuacji prowadzenie powszechnych szczepień obowiązkowych, zapewnia w odniesieniu do wielu chorób również ochronę osobom nieszczepionym, poprzez powstanie tzw. odporności zbiorowiskowej. Jednakże aby osiągnąć znaczące efekty dla całych populacji, programy masowych szczepień muszą być wieloletnie i obejmować dużą część osób, które są narażone na zachorowanie na daną chorobę zakaźną. Na widoczne efekty tak przyjętych strategii szczepień trzeba czasem czekać kilka lat, chociaż odporność indywidualną osoby szczepione uzyskują w ciągu kilku dni lub tygodni po szczepieniu.

Szczepienia ochronne mają już ponad 200 – letnią tradycję. Jednak ich spektakularny efekt możemy obserwować dopiero w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Utrzymywanie wysokiego poziomu odporności poprzez sukcesywne szczepienia kolejnych grup osób, zwłaszcza dzieci i młodzieży pozwoliło na istotne zminimalizowanie ryzyka wystąpienia zachorowań, a w końcu doprowadzenie do eliminacji niektórych chorób zakaźnych w państwach europejskich, a nawet do wykorzenienia na całym świecie tak groźnej choroby jaką była kiedyś ospa prawdziwa. Dzięki szczepieniom nie ma już w większości państw zachorowań na poliomyelitis (chorobę Heinego – Medina). Cała Europa jest wolna od tej choroby, a w Polsce dzięki szczepieniom nie obserwowano jej od ponad 30 lat. Kolejną chorobą z poważnymi powikłaniami, której możemy skuteczne zapobiegać poprzez szczepienia jest odra. Również odra wraz z różyczką mogłyby być w najbliższej przyszłości wyeliminowane, gdyby nie pewne problemy ze szczepieniami przeciwko tym chorobom. Ocena sytuacji epidemiologiczna odry wskazuje, że jest ona w Polsce bliska eliminacji, ale są państwa europejskie, gdzie poprzez nierozważne unikanie szczepień mamy do czynienia w ostatnich latach z epidemiami, a nawet zgonami z powodu odry. W Polsce szczepienia odniosły spektakularny sukces. Na przykład liczba nowych zachorowań na odrę w Polsce przed rozpoczęciem masowych szczepień w 1975 r. kształtowała się w latach epidemicznych na średnim poziomie – 450 przypadków/100 000 mieszkańców, a w ostatniej dekadzie najwyższa z zanotowanych wyniosła – 0,3/100 000 mieszkańców. Niestety przy tak korzystnej sytuacji epidemiologicznej odry należało się liczyć z możliwością spadku akceptacji szczepień przeciwko chorobie, która przestała być już dla społeczeństwa poważnym problemem zdrowotnym. U podłoża tego zjawiska leży przywołana już wcześniej odporność zbiorowiskowa (występująca w przypadku odry), która zmniejsza prawdopodobieństwo zakażenia osób wrażliwych w populacji. Wówczas chronione przed zachorowaniem są również osoby, które z różnych przyczyn nie poddały się szczepieniu. Ten fakt, w opinii przeciwników szczepień, może potwierdzać bezzasadność szczepień i brak potrzeby zaszczepienia się w indywidualnych przypadkach. Taka sytuacja może prowadzić do zmniejszenia akceptacji szczepień i pogorszenia ich realizacji w ramach programów szczepień ochronnych. W następstwie zmniejszonej liczby wykonywanych szczepień zmniejsza się również liczba odczynów poszczepiennych, co uspokaja przeciwników szczepień. Z upływem czasu znacznie wzrasta populacja osób nieszczepionych i nieuodpornionych. Konsekwencją tego jest ponowny wzrost liczby zachorowań, często w postaci epidemii. Obserwowany wzrost zachorowań, stwarza realne ryzyko zakażenia dla osób nieuodpornionych. Wzrost świadomości zagrożenia chorobą zwiększa ponownie zainteresowanie szczepieniami. Taką zmienną akceptację szczepień zaobserwowano w ostatnich latach przy stosowaniu potrójnej szczepionki przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR), rekomendowanej przez Światową Organizację Zdrowia w celu osiągnięcia eliminacji odry i różyczki. Jest to zjawisko szczególnie niekorzystne w końcowej fazie realizacji programu eliminacji tych chorób, które miało miejsce w ostatnich latach w wielu państwach europejskich. W tym przypadku szczepienia są w pewnym sensie ofiarą własnego sukcesu. Niestety przedwczesne zaniechanie szczepień zanim dojdzie do wykorzenienia choroby na świecie, prowadzi do nawrotu epidemii wyrównawczych wśród osób nieuodpornionych.

Poza wymienionymi chorobami, w których zapobieganiu odniesiono najbardziej spektakularne sukcesy (dzięki szczepieniom), w odniesieniu do wielu innych uzyskano znaczącą poprawę sytuacji epidemiologicznej tzn. mamy zdecydowanie mniej zachorowań w porównaniu z latami przed wprowadzeniem szczepień. 

Szczepienia poza swoim niezaprzeczalnym ochronnym działaniem zapobiegającym zachorowaniom lub zgonom z powodu chorób zakaźnych mogą powodować niepożądane odczyny poszczepienne i to nieraz o ciężkim przebiegu. Są to jednak zdarzenia niezwykle rzadkie. Należy pamiętać, że w przypadku wszystkich obecnie stosowanych szczepionek możliwość wystąpienia poważnego niepożądanego odczynu poszczepiennego jest zdecydowanie mniejsza, niż powaga konsekwencji wynikających z choroby przeciwko której jest szczepionka. Skład szczepionek jest jawny i można go sprawdzić w ulotce lub na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych  (w Internecie są  dostępne charakterystyki poszczególnych preparatów szczepionkowych).

Nie należy ulegać niepotwierdzonym negatywnym opiniom o szkodliwym działaniu szczepionek. Opublikowana 15 lat temu hipoteza o istnieniu związku między szczepieniem potrójną szczepionką przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) a autyzmem, nie znalazła potwierdzenia w licznych badaniach prowadzonych od tamtego czasu. Również badanie przeprowadzone na dzieciach chorych na autyzm z terenu województwa małopolskiego, nie potwierdziło w tym zakresie jakichkolwiek zależności. Co więcej, szczepionka ta nie wykazała żadnego ujemnego wpływu na rozwój umysłowy, psychomotoryczny ani na występowanie zaburzeń zachowania u dzieci (badanie na populacji dzieci z Krakowa). Również nie należy obciążać szczepionek zawierających tiomersal (konserwant szczepionkowy), szkodliwym wpływem na zdrowie dzieci, ponieważ mimo prowadzonych w wielu państwach badań, nie potwierdzono takich zależności. Ponadto, w Polsce podobnie jak w innych bogatych państwach, szczepionki z tiomersalem są sukcesywnie zastępowane innymi preparatami i pozostała już tylko jedna szczepionka dla dzieci, która ten konserwant zawiera. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do składu i działania szczepionek najlepiej wyjaśnić je u lekarza kwalifikującego do szczepienia.  

Dzięki szczepieniom groźne choroby stają się coraz rzadsze, zaczynamy zapominać jak ciężki przebieg może mieć wiele z nich. Nie oznacza to jednak, że możemy przestać się szczepić, gdyż jak pokazują dane epidemiologiczne z ostatnich lat, może to skutkować  wybuchami epidemii nawet z przypadkami śmiertelnymi. Chorują wówczas w dużej mierze osoby, które uniknęły szczepień w dzieciństwie i dzięki odporności zbiorowiskowej udało im się uniknąć choroby przez wiele lat. Jednak po pewnym czasie, często  już jako osoby dorosłe chorują na choroby zakaźne typowe dla wieku dziecięcego, które wówczas mogą mieć bardzo poważny przebieg i powikłania.

Na razie nie mamy innej alternatywy – albo będziemy się szczepić albo będziemy wcześniej lub później chorować.             

 

dr hab. n. med. Dorota Mrożek-Budzyń
Konsultant wojewódzki w dziedzinie epidemiologii
Data wprowadzenia: 09.09.2013
Data ostatniej aktualizacji: 09.09.2013

 

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Czy warto się szczepić? została wyłączona

Niepożądane Odczyny Poszczepienne (NOP)

Niepożądane odczyny poszczepienne (NOP) – zgodnie z definicją Światowej Organizacji Zdrowia są to objawy medyczne związane czasowo ze szczepieniem. Istnieje wiele przyczyn ich wystąpienia, takich jak…

Działanie szczepionki, kiedy objawy, czy też choroby są wynikiem indywidualnej reakcji organizmu człowieka poddanego szczepieniu na zastosowaną szczepionkę. Można tu wymienić: reakcję miejscową z towarzyszącą jej gorączką w okresie 48 godzin po podaniu DTP a – IPV – Hib, gorączkę i wysypkę 7 – 10 dni po podaniu szczepionki MMR, zapalenie ślinianek w 3 tygodnie po podaniu szczepionki MMR, VAPP po podaniu szczepionki OPV, trombocytopenia w okresie 30 dni po podaniu MMR, reakcję anafilaktyczną po szczepieniu.

Współistnienie objawów lub chorób, które czasowo, ale przypadkowo związane są ze szczepieniem. Przykładowe NOP spowodowane współistnieniem objawów lub chorób: zbieżność czasowa wystąpienia objawów przeziębienia w krótkim okresie po szczepieniu przeciwko grypie.

Błąd szczepienia, na który może składać się wiele przyczyn związanych z nieprzestrzeganiem zaleceń technologicznych przy produkcji, transporcie i przechowywaniu szczepionek oraz błędów techniki wykonywania szczepienia. Do błędów szczepienia zaliczyć można np. zakażenie serii szczepionki przy pakowaniu, nieprzestrzeganie zakresu temperatur łańcucha chłodniczego, czy nieprzestrzeganie aseptyki w punkcie szczepień. Niepożądane odczyny poszczepienne będące następstwem błędów szczepienia to na przykład: zła dawka, podanie szczepionki w złym przedziale czasowym, przeterminowana szczepionka, niewłaściwe przygotowanie szczepionki lub jej rozpuszczenie, zła droga, miejsce lub technika podania, niedozwolone połączenie szczepionek, niewłaściwe przechowywanie szczepionek, a także przechowywanie gotowych szczepionek przez okres dłuższy niż dozwolony, nieuwzględnienie indywidualnych u każdego pacjenta przeciwwskazań do szczepienia.

Klasyfikacja niepożądanych odczynów poszczepiennych zawarta jest w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. (poz. 1711) i odnosi się do stopnia ich nasilenia. Odróżnia się tu odczyny:

  • ciężkie– odczyny zagrażające życiu, które mogą wymagać hospitalizacji w celu ratowania zdrowia, prowadzić do trwałego ubytku sprawności fizycznej lub umysłowej, kończą się śmiercią;
  • poważne– charakteryzują się dużym nasileniem objawów w postaci znacznego obrzęku kończyny, silnego jej zaczerwienienia, wysokiej gorączki, ale nie wymagają zwykle hospitalizacji, nie prowadzą do trwałego uszczerbku dla zdrowia i nie stanowią zagrożenia dla życia;
  • łagodne– nie mają szczególnie dużego nasilenia, charakteryzują się występowaniem miejscowego obrzęku kończyny, silnego miejscowego zaczerwienienia lub gorączki.

NOP, których zgłaszanie jest zalecane prze Światową Organizację Zdrowia to:

  • w okresie do 24 godzin od szczepienia:
  • ostrą reakcję nadwrażliwości;
  • anafilaksję;
  • nieutulony płacz;
  • zespół hypotoniczno – hyporeaktywny;
  • wstrząs toksyczny;
  • w okresie do 5 dni od szczepienia:
  • ciężką reakcję miejscową;
  • posocznicę;
  • ropień w miejscu podania;
  • w okresie do 15 dni od szczepienia:
  • drgawki (włącznie z gorączkowymi): 6 – 12 dni w przypadku odry/ MMR, 2 dni   w przypadku DTP;
  • encefalopatię: 6 – 12 dni w przypadku odry/MMR, 0 – 2 dni w przypadku DTP;
  • w okresie 3 miesięcy od szczepienia:
  • ostre porażenia wiotkie (4 – 30 dni dla szczepionych OPV, 4 – 75 dni dla osób ze styczności);
  • zapalenie splotu barkowego (2 – 28 dni po szczepionce zawierającej anatoksynę  tężcową);
  • trombocytopenię (15 – 35 dni po szczepieniu przeciwko odrze/MMR);
  • w okresie 1 – 12 miesięcy od szczepienia BCG:
  • zapalenie węzłów chłonnych;
  • uogólnione zakażenie BCG;
  • zapalenie kości i szpiku kostnego;
  • bez limitu czasowego:
  • przypadki zgonów, hospitalizacji lub inne ciężkie albo niezwykłe zdarzenia.

W ostatnich latach w Polsce rejestrowanych jest około 1000 przypadków wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych rocznie. W większości są to odczyny o lżejszym charakterze, niemniej miały miejsce pojedyncze poważne lub ciężkie NOP. Relatywnie największy udział miały odczyny po szczepionkach BCG i DTP. Zawsze jednak należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia NOP nawet po zastosowaniu preparatów uważanych powszechnie za bezpieczne i po których odczyny rejestrowane są sporadycznie. Wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego w przeszłości nie stanowi przeciwwskazania do szczepień (chyba, że dojdzie do ciężkiego odczynu po zastosowaniu danej szczepionki). Nawet ciężki NOP nie wyklucza szczepienia innymi preparatami. Szczepienie powinno być jednak wykonywane ze szczególnym zachowaniem środków ostrożności, najlepiej w poradni konsultacyjnej szczepień.

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Niepożądane Odczyny Poszczepienne (NOP) została wyłączona

www.szczepienia.info

Zapraszamy do odwiedzenia portalu www.szczepienia.info

Pliki do pobrania:

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania www.szczepienia.info została wyłączona

Zalecane szczepienia dla dorosłych

Poniżej przedstawiamy wykaz szczepienia zalecanych, z uwzględnieniem szczepień gdzie istnieją szczegółowe wskazania oraz szczepień przed wyjazdem na tereny gdzie możemy mieć do czynienia z ryzykiem zakażenia.

 

Zalecane dla wszystkich zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych

  • przeciwko błonicy i tężcowi – dawka przypominająca raz na 10 lat po przebytym w dzieciństwie szczepieniu podstawowym; cykl podstawowyskłada się z 3 dawek w schemacie 0, 1, 6-12 miesięcy
  • przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B („żółtaczka wszczepienna”) – szczepienie składa się z trzech dawek w odstępach 0, 1, 6-12 miesięcy, odporność uzyskuje się 10-14 dni po drugiej dawce, utrzymuje się ona przez ponad 20 lat. W przypadku konieczności wcześniejszego uodpornienia można zastosować schemat przyspieszony 4-dawkowy 0, 7, 21 dni, 1 rok, dający odporność po trzeciej dawce.

  • przeciwko grypie – jedna dawka co roku. Zalecane zwłaszcza osobom z chorobami przewlekłymi, zaburzeniami odporności i osobom po 55 roku życia.

  • przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego HPV – dla kobiet do 26 roku życia, znacznie zmniejsza ryzyko wystąpienia raka szyjki macicy. Najlepiej wykonać szczepienie przed rozpoczęciem współżycia, ale także młode kobiety aktywne seksualnie mogą odnieść korzyści ze szczepienia.

 

Zalecane jeśli istnieją szczegółowe wskazania

 

  • Przed planowaną ciążą: przewciwko błonicy i tężcowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, odrze, śwince i różyczce

  • W stanach obniżonej odporności, dla osób przewlekle chorych: przeciwko ospie wietrznej, grypie, sepsie meningokokowej, zakażeniom pneumokokowym

Zalecane przed wyjazdem na tereny gdzie istnieje ryzyko zakażenia

 

  • przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A („żółtaczka pokarmowa”) – kraje tropikalne o niskim standardzie higieny. Cykl składa się z dwóch dawek. Już pierwsza dawka daje pełną odporność, która utrzymuje się co najmniej rok. Dawka przypominająca 6-12 miesięcy po pierwszej daje odporność utrzymującą się ponad 20 lat,

  • przeciwko durowi brzusznemu kraje tropikalne o niskim standardzie higieny. Jedna dawka daje odporność na 3 lata,

  • przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu łąki, lasy i parki w Eropie środkowo-wschodniej (Polska, Niemcy, Austria, Czechy, południe Szwecji, Łotwa, Estonia, Węgry, Słowenia, Słowacja). Cykl podstawowy to 3 dawki w schemacie: 0, 1-3, 6-12 miesięcy (odporność po drugiej dawce), konieczne dawki przypominające co 3 – 5 lat,

  • przeciwko polio niektóre kraje tropikalne, szczepienie obowiązkowe w dzieciństwie, dawka przypominająca raz na 10 lat

  • przeciwko wściekliźnie zalecane tylko osobom szczególnie narażonym: weterynarzom, leśnikom

  • przeciwko żółtej gorączce dla ochrony podróżnych przed zachorowaniem na terenach o zwiększonym ryzyku lub aby nie dopuścić do przywleczenia wirusa z krajów o wysokim ryzyku do kraju gdzie wirus nie występuje; lista krajów, gdzie jest ono obowiązkowe aktualizowana jest co 2 tygodnie przez Światową Organizację Zdrowia. Pojedyńcza dawka daje odporność na 10 lat, należy wykonać szczepienie przynajmniej 10 dni przed wyjazdem. Szczepienie jest dokumentowane w Międzynarodowej Książeczce Szczepień.

  • przeciwko zakażeniom meningokokowym serotypami A,C,W135,Yobowiązkowe dla podróżnych pielgrzymujących do Mekki (Arabia Saudyjska), zalecane dla osób wyjeżdżających na tereny o zwiększonym ryzyku zachorowania

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Zalecane szczepienia dla dorosłych została wyłączona

Informacje dla podróżujących

Szczepienia zalecane stanowią pewne rozszerzenie możliwości profilaktyki chorób zakaźnych i mogą dotyczyć podróży do krajów na odległych kontynentach. Ostatnie lata wskazują na zwiększenie liczby osób wyjeżdżających poza granice Polski. Możliwość kontaktu z chorobotwórczymi drobnoustrojami występującymi w miejscu podróży może spowodować poważne konsekwencje zdrowotne. Szczepienia o charakterze zalecanym wiążą się z pełnym ponoszeniem kosztów przez pacjenta, gdyż nie są one przewidziane w obowiązkowym kalendarzu szczepień na dany rok. Ważne jest aby przed planowaną podróżą podjąć działania związane z poddaniem się szczepieniom z kilkutygodniowym wyprzedzeniem w celu wytworzenia odporności. Szczepienia zalecane są wykonywane dla osobistego bezpieczeństwa osoby podróżującej zgodnie z zaleceniami WHO. Proponowane szczepienia zależą od miejsca podróży, czasu trwania, celu podróży i wieku pacjenta. Nie ma jednego schematu szczepień dla wszystkich podróżujących. Każdy indywidualny cykl szczepień powinien być dostosowany personalnie do danej osoby i jej historii szczepień.

Niektóre szczepienia zalecane przed wyjazdem mogą mieć charakter szczepień obowiązkowych, dotyczy to preparatu szczepionkowego przeciwko żółtej gorączce. Posiadanie ważnego świadectwa szczepienia obowiązkowego (tzw. żółtej książeczki) jest warunkiem wjazdu do danego kraju, dlatego wymagania w tym zakresie należy traktować poważnie co pozwoli uniknąć problemów w podróży.


Więcej informacji na stronie GIS

Posted in Szczepienia | Możliwość komentowania Informacje dla podróżujących została wyłączona